منم سرگشته حیرانت ای دوست….
کنم یک باره جان قربانت ای دوست….
ولی لا ساز شوق وصل کویت…..
دهم سربه سر پیمانت ای دوست….
دلی دارم در آتش خانه کرده ….
میان شعله ها کاشانه کرده ….
دلی دارم که از شوق وصالت ……
وجودم را ز غم ویرانه کرده …..
من آواره بشکسته حالم …..
زهجرانت دوتا رو بر زوالم….
منم آن مرغ سرگردان و تنها ….
پریشان گشته شد یکباره حالم…..
سحر سربرسر سجاده کردم ….
دعائی بر آن دلداده کردم …..
زحسرت ساغر چشمانم ای دوست….
زبانت یکسره از باده کردم ….
دلا تا کی اسیر یاد یاری؟
زهجر یار تا کی داغ داری؟
بگو تا کی ز شوق روی لیلی
تو مجنون پریشان روزگاری؟
پریشانم پریشانم پریشان روزگارم….
من آن سرگشته هجر نگارم….
کنون عمریست با امید وصلم….
درون سینه آسایش ندارم…..
زهجرت روز و شب فریاد دارم…..
زبیدادت دلی ناشاد دارم….
درون کوهسار سینه خود….
هزاران کشته چون فرهاد دارم…..
چرا ای نازنینم بی وفایی؟
دمادم با دل من در جفایی؟
چرا آشفته کردی روزگارم؟
عزیزم بودی تو تنها نگارم!....
+
نگارش در تاريخ: دوشنبه
1387/03/06در ساعت: 12 بعد از ظهر توسط: کیارش
|